– Igor, wstawaj! – emituję o poranku z dość świdrującym, jak to ja, zaśpiewem.

– Mmmm, jeszcze pięć minut – pomrukuje budzony i szczelniej przykrywa głowę kołdrą.

– Wstawaj, bo spóźnisz się do szkoły! – ostrzegam.

– A co jest pierwsze? – z głębin pościeli w barwach FC Barcelona pada rzeczowe pytanie.

– Matematyka – informuję i właściwie nie muszę dodawać nic więcej.

30 sekund później Igor siedzi kompletnie ubrany przy stole w kuchni i zaczyna śniadanie.

Czy to na pewno moje Dziecko?