Dzisiaj poczułam się lepiej. Zamiast jednak pójść na spokojny spacer do lasu,  rzuciłam się na szpadel i do ogrodu. Wszak przekopywanie ziemi, instalowanie kołnierza i rozsypanie trzech worków kory pod świeżo posadzone iglaki to właściwie rekonwalescencja. Trochę tylko ominęłam fragment o tym, by nie schylać się w trosce o ciśnienie i unikać wysiłku fizycznego.

Resztkami zdrowego rozsądku powstrzymałam się od umycia okien,  wytrzepania dywanów i przytargania kilku kilogramów ziemniaków z warzywniaka. Pranie zrobiłam, gdyż ponieważ albowiem jestem uzależniona, dzieci brudzą się jak wściekłe oraz jak nie posłucham raz dziennie seansu wirowania na 1200 obrotów, to chodzę sfrustrowana. O sztachnięciu się płynem do płukania nie wspomnę.

Zakwas chlebowy w lodówce wywędrował ze słoika i malowniczo spowił półkę. Lubi podróże. Niestety zmienił lokum na większe. Teraz będzie musiał naprawdę się postarać. Szorowanie lodówki nie leży bowiem w zakresie moich ulubionych prac domowych.

A do tego Igo wrócił z treningu z rozszarpaną nogawką całkiem nowych dresów. Nagłe spotkanie z korkami kolegi przy piłce. Całe szczęście noga ocalała.

Siedzę teraz spuchnięta z okładem na twarzy i zastanawiam się po kiego grzyba mi to było. Było odpoczywać po księżniczkowemu sącząc soczek przez słomkę. Bardziej nieposprzątane przecież nie będzie. Baby to jednak niereformowalne są.