Siedzę w pracy przy biureczku, macham lewą nóżką i najspokojniej na świecie popijam kawę. Piąteczek. W perspektywie wieczorne spotkanie ze znajomymi (po tym Ważnym, w intencji którego kciuki potrzebne), jutrzejszy wieczór panieński i niedzielny wypad z Nowym i Lokatorem do Mamutowa.

Co mi właśnie przypomina, że muszę skoczyć do sex-shopu…

Nie żeby do Mamutowa pejczyk. O nie, nie. Dla Maliny na ten jej wieczór chciałam coś wyszperać. Prezeski w panterkę, tiulowy peniuar i kajdanki może. Hmmm. Nie wiem.

Jakieś pomysły?

A czy ja już wspominałam, że kiedyś miałam przygodę z sex-shopem?

Znaczy nie, że przypadkiem zabłądziłam bo myślałam, że to piekarnia. Tylko taka błyszcząca i różowa, z neonami. Po prostu kiedyś byłam z J. i Ojciec J. był właścicielem kilku podobnych przybytków i gdy Dziewczyna pracująca w jednym w charakterze kasjera (a przy okazji moja koleżanka) poszła na urlop, zastępowałam ją przez dwa tygodnie.

Nowy twierdzi, że powinnam to sobie wpisać w CV. Moja ścieżka kariery prezentowałaby się wówczas niezwykle interesująco.

Nie wpisałam różnież opiekunki dziecięcej, roznosiciela ulotek, wyprowadzacza psów, sprzątaczki, modela malarskiego i wielu innych, ale to chyba nie przyniosłoby aż tak piorunującego efektu.

W każdym razie na tle różów, tiulów i podwiązek oraz sztucznych cycków i penisów ja sama prezentować się musiałam zgoła kuriozalnie. Zwłaszcza, że był to cudowny czas studiów, gdy douczałam się notorycznie na zajęcia z opasłego trzeciego tomiszcza „Historii filozofii” Tatarkiewicza i chrupałam słone paluszki.

No ale jak wiadomo petunia non oret. Pamiętam, że za przygodę z sex-shopem zainkasowałam całkiem miłą wypłatę. I całą wydałam na bieliznę 😉

Baba no.

Ale śmiesznie bywało, nie powiem. Na przykład wchodził sobie cichcem do sklepu Pan. Początkowo Pan zglądał po ścianach i na boki, coś tam gmerał przy filmach, powymarszczał się, pocmokał aż wreszcie zebrał się w sobie i wypalił takim z deczka rozpaczliwym falsetem:

– A czy pani tańczy?!

Z lekka mnie zamurowało i prawie udławiłam się sławetnym wyrobem Lajkonika, bo jak w mordę strzelił było widać, że czytam a nie tańczę ale na szczęście szybko przestawiłam się na tor myślenia Pana – ty zbereźniku jeden, ty – i odparłam uprzejmie acz stanowczo:

– Nie, nie tańczę.

Pan był niepocieszony i pełen energii a pytanie ponawiał niejednokrotnie ale pozostawałam nieugięta. Sytuacja powtarzała się przez cały pierwszy tydzień. Po upływie tego czasu w końcu nie wytrzymałam i nieco mniej uprzejmie poinformowałam Pana, że jeśli jeszcze raz mnie spyta czy tańczę, osobiście odstepuję mu kankanem rodowe klejnoty. A buciki zaprezentowałam konkretne – zwyczajowo jak to ja – glany.

Pan spłonił był się natentychmiast jak młoda dziewoja i jął tłumaczyć coś tam zawzięcie. Jąkał się, dukał, przepraszał i w ogóle majordomus w pigułce. Dopiero po pięciu minutach zorientowałam się, że mówi o ogłoszeniu wiszącym na drzwiach, które niedawno powiesił nasz znajomy.

Że kurs tańca towarzyskiego…