Wstałam, rozwiozłam dzieci, wróciłam, wypiłam kawę, przeczytałam ze sporym rozbawieniem dziennik obserwacji fasoli, który Igor zostawił nieopatrznie w kuchni, poprawiłam rażący błąd ortograficzny, który znokautował mnie lewym sierpowym i całkiem spokojnie na piątkowym luzie udałam się do pracy na dziesiątą. Bez stresu, pośpiechu i burżujsko z miejscem siedzącym w SKM-ce.

W pociągu spostrzegłam kilka nieodebranych połączeń.

– Oddzwonię – pomyślałam nieco zdziwiona zaistniałą popularnością, gdyż akurat nie mam dziś urodzin ani imienin. Oraz niestety – cóż za dramatyczne niedopatrzenie – nadal nie otrzymałam Oscara, Nobla, Nike ani nawet czeku na miliony monet.

W pracy trwa szeroko zakrojona akcja poszukiwania mnie. Punktualnie od ósmej.

Ałć.
Pomyliłam zmiany.

No ale przynajmniej będę miała wejście.