Elvis żyje

Przyzwyczajam się do braku snu. Coraz bardziej. Teraz tylko muszę o tym jakoś przekonać osobiste płaty czołowe. Może być trudno. Ale ja jestem ambitna. Młody najchętniej daje do pieca nocami, aczkolwiek małymi ariami w ciągu dnia też nie pogardzi. I dużymi. Ryczy Martin w wydaniu deluxe. Horror klasy B? Nie. To tylko kolka. Nienawidzę jej z całej siły jaka mi została. Niestety bez wzajemności. Poza tym z uwagi na efekty dźwiękowe ostatnio mi towarzyszące przemianowałam syna. Teraz mówię mu Bączysław.

Scenka pierwsza: spacer.

Ja ubrana. Wrzaskun Pieluchowy akurat ćwiczy partię solową Farinelliego na płuca i migdałki. Sądzę, że z powodzeniem. Przy wtórze tej wysokich lotów sztuki usiłuję wpakować go w ciepły kombinezon. Równie dobrze mogłabym ćwiczyć judo w niemowlęcej wanience. Przez chwilę myślę czy nie prościej telepatycznie wpłynąć na kombinezon, żeby sam spowił czcigodne ciało obywatelskie. Zarzucam jednak ten pomysł i ignorując decybele ubieram Igora sama. Kremu do twarzy nie znosi z równą mocą co ubierania. Udało się. Bębenki nie poszły, dziecko odziane, można ruszać. Spocona i zasapana znoszę wózek na parter. Potem wracam po wkład lokatorski. W razie utraty wzroku jestem pewna, że trafię. Drze się jak stare barchanowe gacie w kratę. Kochany bobas. Następnie znoszę Bączysława, kładę go do wózka i ruszamy w świat. Z reguły wyje jeszcze tylko 2-3 minuty. Potem zapada w drzemkę a ja ładuję akumulatory. Przydadzą się. W końcu po spacerze trzeba go będzie wtaszczyć na piętro i rozebrać. To też niezły wyczyn.

Scenka druga: przychodnia.

Po całej serii biurokratycznych biegów z przeszkodami i skoków przez papierki lądujemy w gabinecie przygotowawczym. Młodzież śpi. Waga potwierdza moje przypuszczenia. Rośnie. I chyba zamierza mnie zjeść. Odwiedzamy kącik dla matek karmiących, a na koniec bekamy rozgłośnie. Przynajmniej niektórzy. W gabinecie położnej podziwiamy lokatorski pępek, który o dziwo jeszcze jest obecny i omawiamy plan działań na przyszłość. Jak znam swoje szczęście Młody usamodzielni się koło trzydziestki. Wtedy na pewno przestanę go karmić… Ostatni punkt programu – pediatra. Pan doktor ma śmieszne nazwisko i fizjonomię zająca. Nie zdziwiłoby mnie gdyby nagle zaczął ruszać nosem. Doktor ze znawstem przerzuca Lokatorem. Ten śpi. To świnia. U obcych grzeczny jest jak anioł, a potem odstawia jasełka bez Bożego Narodzenia. Cóż. Można i tak. Szarak w kitlu zachwala… ekhem… organy Bączysława. Że niby duże itepe itede. Gryzę się w język, żeby nie palnąć ‚To jakie pan ma?!’. Szkoda mi człeka. Wychodzimy. Rada na kolkę? Przeczekać. Stado specyfików do nabycia poza tym. Uroczo.

Scenka trzecia: trudne pytania

– Bajka, o której położyłaś się spać?
– Że jak??
– No spać o której poszłaś?
– O pierwszej… drugiej… drugiej trzydzieści… trzeciej… czwartej… czwartej piętnaście i piątej trzydzieści.

Koniec scenek.

Z nowin osobistych spotkałam się ostatnio z szafką. Bardzo blisko. Teraz mam na tyłku siniaka w kształcie Elvisa..

13 uwag do wpisu “Elvis żyje

  1. to ja też podam scenkę:
    Wychodzę od Bajki po 21. Przez godzinę usiłowała uśpić lokatora, który, jak się go tylko „odłożyło” do łóżeczka, zaczynał bek. Towarzyski dzieciak. Więc wychodzę sobie, dojeżdżam do domu i jest godzina circa about 23. Wysyłam sms-a „Zasnął?” Odpowiedź brzmi – „Nie”. Święty Polikarpie!!!

    Polubienie

  2. Patrzyłam przed chwilą na Twój blog i zobaczyłam znak zakazu przy próbie wejścia. No, dobra,to najpierw Cię wyrzuciłam z Ulubionych, a teraz próbowałam inaczej się dostać. Masz rację, teraz będziesz czytała tylko”trzymaj sie Bajka” i „trzymaj sie Bajeczko”. To naprawdę bardzo pomocne, a autorzy mają poczucie, że pomogli. No to trzymaj się, tylko czego?

    Polubienie

  3. Na koleczki polecam wodę koperkową (Gripe Water), jest na pewno w kazdej aptece – rewelacja i od razu pomaga 🙂 Do stosowania bodajże od 1 miesiąca życia, więc już niedług

    Polubienie

  4. na prawdziwa rasowa kolke nie pomaga NIC, a ‚rewelacyjne’ specyfiki tylko napedzaja ruch w aptekach, pustosza kieszenie i zapychaja szafki.
    Po szesciu tygodniach zastosowalam cos, co pomoglo (potrzeba odwagi i wyczucia). Chyba ci podpowiem..

    Polubienie

  5. a ja się śmiałam, jak mama opowiadła że miałam kolkę przez pierwsze 3 miesiące życia. mamusiu, przepraszam. a Tobie życzę mniej wyrahowanego lokatora ode mnie…

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s