– A wiesz, czytam czasem to, co tam pisujesz na tym swoim blogu – zagaiła znajoma w autobusie linii 153 w kierunku ulicy Mokry Ług, niskopodłogowym.

– Uhm, fajnie – od razu w myślach włączyłam wyszukiwarkę potencjalnie obsmarowujących notek. Na szczęście to fajna znajoma i jakby co, wybaczy (liczę na to bardzo ;)).

– Tylko mało masz komentarzy. Może powinnaś bardziej przystępnie pisać? Tak wiesz, dla ludzi – poradziła znajoma.

– Nie wiem. Może ludzie nie mają czasu ani nic do napisania – odrzekłam lekko zmęczona trudnym dniem, który zaczął się za wcześnie i skończy za późno – A jak powinnam, żeby było „dla ludzi”?

– Krótko, hasłowo, że zdjęciem. I bez marudzenia – wyznała w krótkich żołnierskich słowach – Tak wiesz „jest super i ja też jestem super, a tu ja jedząca rzeżuchę”.

– Nie lubię rzeżuchy. Oraz składam się z marudzenia – wyjawiłam zgodnie z prawdą i grzecznie się pożegnałam, gdyż nadjechał mój przystanek.

Mimo wszystko pozostanę przy pisaniu po swojemu. Dla ludzi, którzy czytają i gdzieś tam są, choć nie zawsze zostawiają ślad. Blogi z rzeżuchami są na pewno interesujące, ale bez sensu. Brak marudzenia musiałabym kompensować w jakiś wymyślnie okrutny sposób, oraz należałoby mnie skutecznie zakneblować. A bycie super musi być cholernie męczące i na pewno prowadzi do jakichś chorób, zboczeń i innych nałogów.

Świat jest pełen super-księgowych, którzy ostatniego dnia miesiąca zabijają ciosem z segregatora w potylicę biednych, zalegających z płatnościami klientów.