No dobra, tak na serio to wszyscy wiemy, że bym nie wytrzymała. Ale sami przyznacie, że troszkę się nabraliście. Tak odrobinę przynajmniej i poczuliście mrówki na krzyżu. No prooooszę.

Przyznam, że zawiesiłam notkę a potem zaglądałam co godzinę sprawdzając komentarze. I już przy pierwszym musiałam niemalże odgryźć sobie obie ręce żeby nie napisać "żartowałam!". Ale jestem twarda jak Roman B. Dałam radę.

No dobra, tym razem jednak nie mogę bo odgryzę sobie język. To mówię, w sensie, że piszę.

W związku ze związkiem, że już jest 2 kwietnia i można przestać żartować to mam NJUS ROKU. Ba! jak dla mnie to nawet pięciu – prawie prawie Biko, to fakt 😉 – lat.

Otóż… tu werble poproszę i inne kastaniety…

RADZIECKI-TERMOS BĘDZIE WYDANY W FORMIE… KSIĄŻKI !!!

tu pozostawiam miejsce na piski, omdlenia na szezlong i całą resztę rozmaitych wyrazów


Nie wiem jak Wy, ale ja oddycham do torebki!
Do zajebiście pojemnej papierowej torby, do której mogę wsadzić głowę i zapytać którędy na pocztę.
I tym razem to nie jest Prima Aprilis.
No cieszę się jak nie wiem co.
O matko!

Wdech – wydech, wdech – wydech, spokojnie…

Teraz tak. Poza tym, że cieszę się bardzo, to kompletnie nie wiem jak to ugryźć żeby wybrać te obiektywnie najlepsze kawałki i żeby nagle nie zrobiła się z tego encyklopedia. Bo to ma być książka do autobusu, tak? W dodatku dla Was. Taka prawda. Umówmy się więc, że za te wszystkie przeczytane tu literki teraz Wy mi pomożecie. Dobra?

No, się wie!

Uprasza się KAŻDEGO CZYTELNIKA o wybranie 11 jego subiektywnie ulubionych radziecko_blogowych notek ze wszystkich lat (jak ktoś chce to może oczywiście więcej ale 11 to wymóg obligatoryjny) i wklejenie linek do nich w komentarze. Do poniedziałku. I bardzo proszę o rzetelne podejście do sprawy i nie robienie uników. Jeśli ktoś wstydzi się w komentarzach, bo na ten przykład nie chce otwarcie się przyznać, że czyta, albo na przykład mnie nie lubi a zagląda z nudów, to można mi te jedenaście linek wysłać mailem. Ale bardzo o nie proszę. Chciałabym tylko by naprawdę każdy z Was dał mi ten kawałek swojej uwagi i zaangażowania. Myślę, że to niezbyt wygórowana cena za nieograniczony dostęp do mojego prywatnego kawałka podłogi, który bądź co bądź wybieracie co jakiś czas by gdzieś tu usiąść i sobie pobyć.

A jedenaście bo to taka fajna liczba 🙂

No to kochani… do dzieła!
Całuję w czubeczki