Bardzo mi się podoba, że gdy w telewizji jest "Tango i Cash" – a jest dajmy na to dwudziesta pierwsza – i Sly Stalowy mówi, że fakju to każdorazowo tłumaczą niech was/cię/trójkołowy_rowerek szlag. Wyobrażam sobie jak nadużywanym zwrotem byłaby motyla noga u Pasikowskiego. Boguś Linda wyjmowałby przy tym świeżo wykrochmaloną chustkę – oczywiście w idealnym kolorze zębów Toma Cruise’a – ocierał kącik ust z emfazą i dzielił się z widzem refleksją w temacie swojego nowego tomiku poezji. I co taki widz do licha wie o zabijaniu? A wszystko z lekką nutką dekadencji, nonszalancji i z obowiązkowym grymasem w stylu średnio mnie to zwilża maleńka.

Słuchowiec jednak jestem. Mogę dostać dreszczy gdy ktoś mi trafi w ulubiony tembr i tonację. Mam kilku takich i o dziwo – bo filmy z nim to niekoniecznie ulubiam – Boguś dałby radę. Ale chyba bardziej Żebrowski jako Doktor Haust. Niby w samych slipach i niby taki niedomyty, niedogolony, niedospany a pamiętam, że wszystkie panie na widowni nawet mrugać starały się rzadziej niż powinny.

Dobry aktor nawet dupa powie przez "ł" przedniojęzykowo-zębowe.

Bardzo mi się podoba, że Lokator w kąpieli wyraźne ma preferencje.
Najpierw hipopotam, potem kaczka. Siada zawsze z tej samej strony wanny
– niekoniecznie tak jak większość waniennej populacji ma w zwyczaju,
zawsze sam zakręca kran a przy myciu zębów nuci. Ogólnie mam niezwykle
muzykalne Dziecko. Niestety nie jestem w stanie stwierdzić czy to efekt
genów czy późniejszych przyzwyczajeń.

Niezwykle wyraźną preferencją jest też pełne uspołecznienie Lokatora i
nieustanne pragnienie towarzystwa. Osamotniony natychmiast prezentuje
całą gamę posiadanych wad i wpada w pluskiem w otchłań rozpaczy. Poziom
decybeli dopuszczalny na terenach mieszkalnych jest przy tym
przekroczony co najmniej dwukrotnie, więc posłusznie wracam, zajmuję
miejsce w pierwszym rzędzie i świat wraca do zwyczajowych proporcji.

Gdyby lakier wysychał tak szybko jak lokatorskie łzy, polubiłabym nawet malowanie paznokci.

Bardzo mi się podoba uczucie przyjemnego zawstydzenia, które mam gdy ktoś mi powie komplement. Od niedawna w sumie mam. Nie jestem przyzwyczajona. W czasie mojego dzieciństwa preferowało się raczej oszczędny w tego typu określenia wychów a w późniejszych terminach na ogół spoglądałam na śmiałka, który mnie brał pod włos, dość podejrzliwie i z przekąsem. Teraz chyba się po prostu uśmiecham. I powoli uczę się wierzyć, że niektórzy mówią to bezinteresownie. Bo już jakby mam pod trzydziestkę i wątpię by ktoś mnie chciał rwać jak świeże wiśnie. Zwłaszcza gdy pcham przed sobą dziecięcy wózek.

Mocno starsza pani w metrze powiedziała mi wysiadając, że pięknie pachnę i że bardzo przyjemnie się koło mnie siedziało. I że się uśmiecham jak wiosna.

Tak, nadal się w takich sytuacjach czerwienię.