Młody na wszystko ma swoje osobiste i bardzo zawiłe, choć oczywiście na pewno sensowne, wytłumaczenie. Co to sensowności dogłębniej się nie wypowiem albowiem jednak nie posiadłam jeszcze znajomości tego jakże złożonego dialektu. Ba! Nie mam pojęcia nawet z czym to zjeść.

Ostatnio ktoś zadał mi pytanie, co bym zrobiła gdybym miała za zadanie przekazać do tłumaczenia pewien tekst zapisany bliżej nieokreślonymi krzaczkami i musiałabym bez pudła zdecydować w jakim to języku. Choćby dlatemu, żeby wybrać tłumacza. Odpowiedziałam, że wstukałabym w google tak zwane byle_co, na przykład alfabet i jakieś przypadkowe dwa zdania, a następnie sprawdzała język po języku (z którymi ewentualnie mogłyby mi się owe hieroglify kojarzyć) jak też to wygląda. W efekcie mam wrażenie, że natrafiłabym na podobne wizualnie krzaczki i rozwiązała problem.

Tego co generuje Młody jednak w google wpisać nie sposób. Nie idzie tego nawet zrozumieć a co dopiero usiłować stworzyć transkrypcję fonetyczną. Pocieszam się jednak, że wszyscy bez wyjątku przechodziliśmy przez tę fazę w nauce mowy, a niektórym się nawet udało.

Nie jestem w stanie przytoczyć żadnego słowotokowego przykładu. Prędkość godna karabinu maszynowego mnie trochę onieśmiela.

Ponadto w gwarze miłościwie nam panującego Lokatora daje się zauważyć tendencja zoologiczna. Można akurat pochłaniać ulubioną drożdżówkę popijając ją obficie smakowitym sokiem – co jak wiemy jest jako czynność ulubiona celebrowane każdorazowo niczym święto narodowe – ale gdy tylko na horyzoncie pojawi się jakiś zwierz, bułka ląduje w bliżej nieokreślonej czasoprzestrzeni a sok malowniczą hosanną rozbryzguje się na wszystkie strony wokół.

Bo Lokator zwykł kochać zwierzątka nad bułkę z kruszonką nawet.
Bo Lokator zwykł rezygnować z dotychczasowych rekwizytów błyskawicznie i całkowicie nieoczekiwanie – z impetem ciskając wszystko co krępuje mu pulchne dłonie gdziebądź.
Najchętniej za siebie.

Wysiadamy wczoraj z tramwaju linii 24 i kierujemy się w stronę schodów do przejścia podziemnego. Młody zobaczył gołębie. Cały szaro_ptasi zastęp. I wyciął w długą.

Spokojnie pozbierałam fragmenty nadgryzionej drożdżówki, butelkę z piciem i chustkę, w zapamiętaniu zdartą z głowy przez młodocianego ornitoentuzjastę i sandał lewy, rozmiar 23.

Wyżej wzmiankowanego (Młodego, nie sandał) odnalazłam gdy dreptał z groźną miną wokół ogłupiałych z lekka gołębi i pokazując ze znawstwem paluchem to jednego to drugiego, wydawał z siebie: łuuu łuuu.

Czyli, że niby co robi piesek.
Czyli, że niby szczeka.

Tak… dla Lokatora wszystkie zwierzątka to pieski. Tylko niektóre większe, inne mniejsze, a jeszcze inne latające.

Łatwiej tak, prawda?

Ciekawe co powie na komary.
Raczej trudno będzie wyjaśnić, że to nie ratlerki 😉