Hasło dnia na wczoraj: – Nażreć się i umrzeć.
Hasło dnia na dzisiaj: – Nie patrzeć na jedzenie.

A to wszystko przez to, że wczoraj odwiedziliśmy z Halutą i Nowym – nie nie założę Nowemu bloga bo będzie tam pisał jaka jestem okropna, zła i niedobra a chcę żeby każdy sam się o tym przekonał 😉 – w Pizzerii na Barskiej.

Chadzałam tam jeszcze w czasie studiów, bo to rzut kapciem było od uczelni. Swodobna dygresja pozwala mi napomknąć, że nic się nie tam zmieniło – nawet noże tak samo ostre_inaczej.

Ale poza nożami to akurat komplement.

Nawet Pani Za Ladą ma ten sam zaondulowany fiok. No i ten Facet Z Głosem, co chodzi i mówi na przykład czterdzieści trzy a mnie od razu mrówki kręgosłupowe urządzają sobie piczi_polo na żużlu. Jezu no. Aż człowiek żałuje, że nie ma w łapie numerka siedemdziesiąt siedem. Brzmiałoby dłużej.

Nie mogłam sobie przypomnieć czemu ostatnio byłam tam dwa lata temu, bo pizza jest przecież pyszna, ceny nie zwalają z nóg (ok 20 złotych polskich nowych za trzyskładnikową) i lepiej brać mniejsze porcje bo większymi to się można owinąć. Serio serio.

No ale jak już zjadłam to sobie przypomniałam.

Będę to trawić z tydzień.

Halo! Czy jest na sali rapaholin?

___________________
I tak kurde zawsze. Tu się odchudzam, ćwiczę, tańczę na rzęsach i jak mi się udaje w końcu to 60 utrzymać i zostaje tylko 5 do zrzucenia, nagle pyk i idę na pizzę. Oczywiście ten placek z dodatkami nie ważył sześciu kilogramów, ale za to jestem pewna, że odłoży mi się wszędzie gdzie tylko będzie mógł a ja nie chcę. Cały.

Co nie zmienia faktu, że pizza była pyszna.

Wot pokręconość.

Ps. A to śliczne. Ulubiam sobie.