Pracuję w bardzo dziwnym miejscu. Jest to budynek sześciopiętrowy, przy czym każda kondygnacja jest nadnaturalnie wysoka co nam pozostało po peerelowskim zachwycie przestrzennym obłędem. Inżynierowie z petrobudowy zachłysnęli się wysokością, z której lekką ręką można by zrobić po „pięterku” (to się chyba antresola nazywa ale wolę taką obsesyjnie wyuzdaną nomenklaturę) a co za tym idzie klatki schodowe przypominają Mount Everest i to nocą – ciemne, wysokie, strome i kręte a do tego zatęchłe i śmierdzące. Miodzio. Budynek ów, w którym spędzam cudowne godziny dnia na ciężkiej pracy miast leżeć i pięknie pachnieć, w połowie przeznaczony jest dla zwykłych śmiertelników a w połowie dla biurw. Zwykli śmiertelnicy, to rozwrzeszczane hordy rodzinne w zróżnicowanej odległości od podłoża się znajdujące, bo w różnym wieku, ale jednako krzykliwe i marudne. Widocznie na ogromniastej połaci trzech pięter z zawartością wszystkiego co tylko może się skojarzyć z dzieckiem w wieku począwszy od maminego brzucha a skończywszy na naburmuszonych nastolatkach ze zmianami trądzikowymi i emocjonalnymi niezwykle trudno jest znaleźć to COŚ po co te tabuny tu przyłażą. Biurwy to jak sama nazwa wskazuje pracownicy biurowi rozmaitej rangi i płci, których łączy nienawiść dzika do małoletnich użytkowników trzech pierwszych pięter i ich prawnych tudzież bezprawnych opiekunów. Wind jest tyle co pięter – sześć lecz nadzieje na dotarcie do miejsca przeznaczenia w trybie w miarę przyspieszonym porzucić trzeba już od progu, gdzie wita nas zblazowana twarz pana ochroniarza w wyraźną skłonnością psychotyczno-socjopatyczną. Jeśli uda już się komukolwiek zmieścić do jakiegoś szybu windy przez drzwi anemicznie rozsuwne (inna droga odpada), co jest wyjątkowym i praktycznie nie występującym w przyrodzie zjawiskiem, bo zaraz znajdzie się stado wózków dziecięcych, kobiet w widocznej ciąży, lub tych w niewidocznej za to rozsądnych gabarytów i to jeszcze z rozlicznymi przyległościami w postaci mężów, babć, kochanków, przyjaciółek, ojców, matek, ciotek i kuzynów, to winda będzie się zatrzymywać na każdym piętrze i stać tam długie i cenne minuty dopóki całe tałatajstwo nie wysypie się do wnętrza sklepu, robiąc w windzie miejsce dla następnych osób. Nie dziwię się paniom z wózkami i ciężarnym, bo to jest jedyna metoda by się dostać gdzieś ponad parter ale szlag mnie trafia nagły i wszechogarniający, gdy zdrowi, czerstwi obywatele z widocznym kompletem kończyn i czaszką, sami bądź ze sporymi już pociechami lub innymi im podobnymi osobnikami, paraliżują ruch blokując windy i czekając na nie po 10 minut tylko po to, by się dostać na pierwsze piętro (to jest najczęściej oblegane i uczęszczane), albo w niezdecydowaniu i głupocie bezdennej naciskają wszystkie widoczne na tablicy guziczki, by „zobaczyć, co jest na każdym piętrze”. Normalnie kiedyś wezmę do pracy siekierę i zrobię teksańską masakrę bez prądu. Bo przez takie ćwoki muszę zasuwać dzień w dzień przez cztery kondygnacje po kilka razy takie dystanse, że zanim dotrę tam, gdzie być powinnam, wyglądam jak burak pastewny w łojotokiem a należę do osób dość energicznych i wysportowanych, więc co ma powiedzieć pani Kazia z kadr, która ma problemy z tuszą i ze zdrowiem a ruchu umiarkowanie zażywać powinna? Ludzie, nie bądźcie skończonymi wałami i łaźcie na pierwsze piętro po schodach – zdrowiej i szybciej wam będzie a i biurwy się ucieszą w tych swoich garniaczkach i stulidupkach na szpileczkach.