Moja wzajemna niechęć z tymi środkami komunikacji masowo-bydlęcej ma początki we wczesnym dzieciństwie i jest pielęgnowana codziennie z uporem maniaka.
Niestety do lamusa już odeszły chwile, kiedy to jako seksowna laska w skórzanym ubranku (doprowadzając panów w dusznych autach z żonami ględządzymi i dziamgoczącymi za uszami) jeździłam sobie do pracy moją kanadyjską 750 (reklamy robić nie będę) z mojego rocznika. Było cudnie i nigdy nie wiedziałam czym są korki w okresie wiosenno-letnio-jesiennym.
Ale wszystko co dobre się kończy (co za głupie przysłowie) i trzeba się było przesiąść do uroczych barakowozów o klimacie sauny w lecie a dalekiej Antarktyki w zimie z równie uroczymi panami kierowcami, którzy chyba – mam takie nieodparte wrażenie – zaledwie wczoraj przesiedli się doń z kombajna albo furmanki pełnej ziemniaków.
Swoją drogą to upierałabym się, że niektórzy z pasażerów bardziej przypominają buraki pastewne tylko takie zmutowane genetycznie i bardzo niegrzeczne. Ale nic to – ja się tylko czepiam i taka moja rola bo jestem kobita – ten typ tak ma.

Dzisiejszego pięknego poranka (nareszcie da się oddychać bo w nocy spadł deszcz) wsiadłam do autobusu linii 195 przy ulicy noszącej wdzięczną nazwę – Przytyk – z zamiarem dojechania do pracy w trybie niejednostajnie i znacznie przyspieszonym bo znowu zaspałam (tzn ściśle rzecz ujmując nie zaspałam tylko nie chciało mi się otwierać oczu a co dopiero wstać – tak tak powieki odmawiające współpracy to słynna zmora współczesnego społeczeństwa i napewno doprowadzi nas to do moralnego upadku).
W autobusie mimo wczesnej (względnie) pory unosił się już zaduch i charakterystyczny odorek. Ponoć nie wolno przewozić środkami komunikacji miejskiej środków żrących i cuchnących, tymczasem widziałam tam dwóch panów żrących coś tam bliżej niezidentyfikowanego z celofanu i mocno zionących tymże odorkiem.
Jak już wsiadłam to przecież nie będę robiła dymu tylko usiądę grzecznie – myślę sobie – zaczytam się w książce i zapomnę a może przy odrobinie szczęścia stracę również powonienie.
Pokrzepiona tąż nadzieją rozejrzałam się za dogodnym miejscem – z dala od tego wszystkiego – nie żebym nie lubiła ludzi, wręcz przeciwnie, ale zawsze trafiam na jakieś skrajne przypadki ze skali neurotyzm-psychotyzm niejakiego Eysencka. Miałam wybór niewielki więc problemu nie było. Usiadłam sobie grzecznie przy oknie, żywiąc wyżej wymienioną w poprzednim zdaniu panią N, że nikt żrący lub/i cuchnący nie dosiądzie się do mnie przez najbliższe 40 minut aż dojadę do pracy.
Sauna w autobusie trwa a ja zaczęłam czytać książkę (nie napiszę co bo i tak jeszcze tego nie ma w sprzedaży). Fajnie było przez 10 minut. Potem na miejsce wtargnął Pan zabierając mi wolność i resztę powietrza. Z wyglądu lat ok 30, ze zbereźnego uśmiechu – 15, całkiem całkiem ale wjazd go zdyskwalifikował.
Nie znoszę jak ktoś siada koło obcej osoby zaczytanej w książce po uszy i zaczyna ględzić cos w stylu „a usiądę sobie tutaj myślę bo zawsze to fajnie koło takiej dziewczyny co nie?” albo „co tak pani czyta?”… Standard. Zawsze mam ochotę odpowiedzieć, że skoro trzymam w rękach książkę to pewnie czytam bibuły z bojówkowego ruchu ojca Rydzyka albo zajmuję się chiromancją a ta makulatura to tak dla niepoznaki ale się hamuję. Jeszcze.
Ten przeszedł od razu do meritum:
– Co czytasz? – zagadnął błyskotliwie
– Książkę – warknęłam uprzejmie
– A jaką? – widocznie chciał nawiązać kontakt
– Grubą i bez obrazków – warknęłam już trochę mniej uprzejmie
– Ale ja się pytam jaki ma tytuł ta książka? – nie dawał za wygraną ciekawski buc, który myśli, że jak jest względnie przystojny i cuchnie na kilometr wodą toaletową Makler albo jakis inny Brutal to już każda laska na Niego poleci i to z prędkością widma świetlnego.
– „Jak znokautować natręta w autobusie miażdżąc mu tchawicę jednym ruchem łokcia” – odparowałam
Pomogło…
Cudownie mieć znów swoje własne powietrze w autobusie bez śladu woni marnej eau de macho.
Życie jest piękne nawet w autobusie zwłaszcza jak sobie ćwiczę asertywność, no bo przecież kobiety muszą byc asertywne. A już na pewno jak chcą sobie przeczytać książkę w spokoju.
Pozdrawiam w ten miły dzień…