Konsternacja całkiem solidnej postury dopadła mnie dziś rano, kiedy to
w drodze do przedszkola napotkaliśmy Panią Dozorczynię. Pani Dozorczyni
sprzątała na mokro schody i sama w sobie nie kłopotała mnie w
najmniejszym nawet stopniu. Ptaszki śpiewały, słoneczko świeciło i nic
nie zapowiadało nadchodzącej katastrofy w ten piękny wiosenny dzień.

Mijamy Panią Dozorczynię spokojnie.

Wtem.

– Ściera! – wydobyło się z ust mego Syna jakże radosnym okrzykiem.

Pani Dozorczyni nie jest przez okoliczną ludność – w tym i mnie –
szczególnie lubiana ale nie przypominam sobie abym wyraziła się o niej
kiedykolwiek w ten sposób i to przy Lokatorze.

– Ściera pani schody mamo!! – zbudował przecudnej urody zdanie dumny z siebie Lokator.